درباره من

سلام

امیر حسین خاطری هستم! طراح و توسعه دهنده آزاد حوزه وب و یک کارآفرین جوان.

بین سال های 1385 تا 1386 بود که یک وبلاگ نویس آزاد در حوزه هک و امنیت وب و سیستم های شخصی بودم؛ اون زمان برای انتخاب قالب مناسب همیشه مشکل داشتم و قالبی که مورد علاقه ام باشه رو هیچ وقت پیدا نمیکردم برای همین دست به کار شدم و قالب های آماده ای که بود رو دست کاری میکردم تا اون چیزی بشه که میخوام، از همینجا بود که کم کم با کد نویسی وب آشنا شدم و شروع راه تازه ای برای من بود…

حدوداً همون سال به یک تسلط نسبی در طراحی قالب رسیده بودم و با نسخه های اولیه Photoshop CS کار میکردم و یک بلاگ به نام “قالب کده” راه اندازی کردم که برای سیستم های بلاگ دهی اون زمان قالب رایگان میساختم و ارائه میدادم و از اون سال من در کنار حوزه هک و امنیت به طراحی هم مشغول شدم….

در سال سوم دبیرستان با اینکه مخالفت های زیادی از طرف خانواده و آشنایان داشتم، از رشته ریاضی انصراف دادم و به رشته رایانه گرایش نرم افزار رفتم و سعی کردم تمرکز زندگیمو روی رشته ای که علاقه دارم بذارم. که متاسفانه اونجا هم بخاطر سرفصل ها و کتب قدیمی و اساتید با علم بروز نشده، چیزی که میخواستم رو پیدا نکردم.

بعد از چند سال تخصص های بیشتری در حوزه طراحی و برنامه نویسی پیدا کردم و از سال 1388 اولین پروژه های واقعی خودمو گرفتم و رسماً شروع فریلنسری من بود. در همون سال ها بود که اولین فروشگاه اینترنتی خودمو با نام “شعبده فارسی” در حوزه فروش آموزش ها و ابزار شعبده بازی راه اندازی کردم. تجربه واقعاً فوق العاده ای بود و درآمد خوبی برای من داشت و یک سرمایه کوچک برای کارا های بعدی من شد.

بعد از دبیرستان با کلی شوق و ذوق کنکور دادم و وارد دانشگاه ملی شدم. با این خیال که وارد مهد علم و دانش های نوین روز دنیا میشم… اما بعد از گذشت یک ترم متاسفانه متوجه شدم که نه تنها برخی اساتید بلکه سرفصل ها و کتب ما هم قدیمی بودند و این موضوع باعث دلسردی من از دانشگاه میشد و من رو بیشتر به سمت توسعه شخصی آزاد سوق میداد. همین موضوعات باعث شد که برخلاف علاقه شخصیم توجه من بیشتر به بازار و اجرایی کردن ایده های خودم معطوف بشه.

توی همون ترم اول به صورت اتفاقی به یک مجموعه نیمه دولتی معرفی شدم و بعد از چند جلسه با مدیریت اون مجموعه اونجا مشغول به کار شدم، سنم کم بود، اما طوری رفتار میکردم که بزرگتر به نظر برسم و مدیر مجموعه زمانی که تخصص های من رو میدید، مسئولیت های بهتری بهم میداد، تا جایی که بعد از مدتی در سن 19 سالگی، مسئول کل فناوری و اطلاعات اون سازمان شدم و 2 نفر همکار جدید زیر مجموعه بخشم بودند و بیش از 60 کلاینت سازمانی و حدوداً 300 کاربر رو پشتیبانی میکردم.   اونجا یادگرفتم که تخصص و مهارت در کنار هوش هیجانی بهتر از مدرک، پارتی، و هرچیز دیگه ای میتونه باشه…

در سال 1391 اولین شرکت نرم افزاری رو با همکاری چند تا از دوستانم با نام رویان، استارت کردیم. رویان هم سرمایه و هم وقت و انرژی زیادی رو از من گرفت، ولی اولین قدم تجاری من به صورت مستقل بود و تجربه های زیادی کسب کردم و همچنین شراکت و کار گروهی رو از اون زمان یاد گرفتم…

سال 1392 به توصیه اساتیدم در مسابقات WorldSkills شرکت کردم و با اینکه دیر با این مسابقات آشنا شده بودم و فقط یک سال فرصت شرکت داشتم، تونستم در اولین حضورم مقام اول شهر و استانم رو بدست بیارم. و این انگیزه خیلی زیادی شد که مسیر علمی خودمو حرفه ای تر دنبال کنم و در سال های بعد افتخار اینو داشتم که به عنوان کارشناس و داور در مسابقات کشوری این رقابت ها در ایران از من دعوت بشه.

از دوران دبیرستان و بعد جدی تر از دانشگاه متوجه ضعف بزرگی در سیستم آموزشی کشور شدم و سعی کردم در حد توان خودم شروع به بازسازی قسمتی از این سیستم کنم. و اینطور شد که اولین همکاری های خودمو برای بازنویسی و تدوین استاندارد های جدید ملی کشور در حوزه IT شروع کردم و در کنار اون شروع به تدریس و آموزش به افرادی که حس میکردم استعداد طراحی و برنامه نویسی کردم.

بازه زمانی 1392 تا 1395 با مجموعه های خصوصی و دولتی مختلفی همکاری داشتم اما در سال 1395 شروع یک تجربه خیلی جالب بود برام و اونم ارائه محصول نو و جدیدی در صنعت IOT و دستگاه های تعاملی محیطی که با برند تجاری “استیلاتک” با همکاری یک تیم فوق العاده روانه بازار کردیم، وب کیوسک هایی که به صورت محیطی و تمام لمسی خدمات دیجیتالی ارائه میدادند. یک تجربه فوق العاده از تلفیق نرم افزار و سخت افزار. و افتخار اینو داشتم که سرپرست واحد نرم افزار و هم بنیانگذار “استیلاتک” باشم.

من در تمام این سال ها سعی داشتم که با رشد شخصی خودم چه از نظر علم فنی و چه از نظر دانش مدیریت و بازار کار و شناسایی فرصت ها و نیاز های جامعه، توسط علمی که بدست آورده بودم خدمات جدیدی رو بسازم. برای همین همیشه از ایده های نو استقبال میکنم و مشتریانی که طرح های خلاقانه دارند رو رایگان مشاوره میدم و کمکشون میکنم که هر طور که شده زوایای پنهان کارشونو ببینند و مسیرشونو هموارتر کنم.

این سال هایی که به سرعت گذشتن، به من یاد دادند که علم چیزی نیست که متعلق به من یا فرد دیگری باشه، و اینکه علم یک ابزار برای پیشرفت جامعه است و من وظیفه و رسالت خودم میدونم که هم از این ابزار خوب استفاده کنم و هم سعی کنم این ابزار رو به افراد مستعد انتقال بدم.

آرزوی پیشرفت تک تکتونو دارم
امیر حسین خاطری / مهر 1399

 

Amir Hossein Khateri